Dario Lo Cascio

DarioDario kwam in het najaar van 1982 (!) bij de bigband, toen nog onder de leiding van Peter Stöve. Nu zijn we (Paul Gompes, even afgewisseld met Jim Jarnell, Bart Tuinman en Loet) vier dirigenten verder. Bij het aantreden van Dario zat Martijn Heus al in de band en vlak daarna kwam Hennie erbij. Veel later, maar nog ik de Peter-tijd, schoven Martijn B en Krijn aan.

Dario moest wel wennen in het begin. ,,Ik had totaal geen benul van jazz-timing en akkoorden – spelen/ lezen / schema’s. Na een paar weken had ik de theorie (wat is een C7 akkoord) wel onder de knie, maar het heeft toch nog een dik jaar geduurd voordat ik dan ook tijdig de juiste toetsen wist in te drukken. Maat houden was ook lastig. Dus vaak was ik eerder of later klaar als de rest. Met Peter ben ik dan ook musicaal nooit bevriend geworden.”

Met Paul Gompes waren het tijden van feesten, vriendschap, oefenweekenden, drank, anarchie en een onvergetelijke tournee naar Italië. Dario: ,,Daar hebben we Bart, Angela en Loet aan overgehouden. Door Paul is de band een vriendenclub geworden en die uitstraling is er nog steeds. Met Bart en zeker Loet heeft het muzikale deel weer meer en de nodige aandacht gekregen.”

De reden van een wisseling was vrijwel nooit dat men de band niet meer leuk vond, weet Dario. ,,Regelmatig optreden is overigens wel een vereiste voor het plezier. Zo’n zes optredens per jaar is echt het minimum. Teveel is ook weer niets. Ik kan me een tijd herinneren met vijf optredens in twee maanden tijd, plus tussendoor repeteren. Dat was het ook niet, het begon op slecht betaald werk te lijken, de optredens zelf hielpen hier niet aan mee. Elk optreden en zeker de weekends stonden en staan wel garant voor een of meer hilarische niet na te vertellen momenten.”

Sinds een jaar of zeven is de band de enige muzikale activiteit van Dario: ,,Het streven is om eerdaags, nu de kinderen wat groter zijn en ’s middags geen dutje meer doen, weer (meer) te gaan oefenen. Ja, Loet er is hoop.”